Przemówienie Absolwentki Psychologii Valentiny Fedorovich podczas
Uroczystości Absolutoryjnej Absolwentów Studiów Magisterskich z Psychologii
w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II

Szanowni Nauczyciele!
Drodzy Rodzice, Przyjaciele, Koledzy i Koleżanki!

Dzisiejszy dzień jest szczególnym: nie tylko dla nas, wchodzących w nowy etap życia, zaczynających prace zawodową, podejmujących wielką odpowiedzialność. Ten dzień jest bardzo ważny także dla naszych Rodziców, Bliskich, również dla naszych Nauczycieli akademickich. Jako osoba pochodząca ze Wschodu, z dalekiego Kazachstanu, chcę podzielić się doświadczeniem pięciu lat studiów z Psychologii w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Ten okres był czasem pokonywania wielu wyzwań, jednocześnie czasem rozwoju osobistego, poszerzania horyzontów oraz nawiązywania wielu przyjaźni. Dzisiejszy dzień jest pięknym uwieńczeniem naszych starań, jest dniem jednego z największych osiągnięć.

Szanowni Nauczyciele! Serdecznie dziękujemy za to, że przez pięć lat towarzyszyliście nam na tej drodze. Zawsze będziemy o Was pamiętać, ponieważ dzięki Wam uzyskaliśmy wiedzę i umiejętności niezbędne do pełnienia zawodu psychologa. Dziękujemy za życzliwość, wyrozumiałość i wsparcie, które okazywaliście niejednokrotnie. Dzięki studiowaniu na Katolickim Uniwersytecie w Lublinie doświadczyliśmy ogromnej życzliwości, troski, wielu radosnych spotkań i przeżyć, zarówno na samej uczelni, ale także tam, gdzie spędzaliśmy wolny czas.

Po (jak się okazało krótkich) pięciu latach studiowania cały KUL, Lublin, a często i różne miejsca w Polsce były nam bliskie, ponieważ zastępowały dom rodzinny, naszych bliskich, którzy zostali daleko, a na wyciągnięcie ręki spotykaliśmy codziennie zwyczajną polską gościnność i otwartość serc, której często nigdy nie mogli doświadczyć już nasi dziadkowie, rodzice, wywiezieni na nieludzką ziemię.

Dziękujemy Rodzicom, za cierpliwość, poświęcenie (trwające dłużej niż pięć lat), często ogromną tęsknotę i radosne powitania w domu rodzinnym. Dziękujemy za trud wychowania, przekazania podstawowych wartości, bez których nasz dzisiejszy sukces byłby niemożliwy.

Osobne podziękowania chciałabym przekazać Fundacji Jana Pawła II za duchowe i materialne wsparcie w ciągu pięciu lat, za daną nam niesamowita szansę do zdobycia wartościowego wykształcenia.

Dziękuje także moim Kolegom i Koleżankom z roku za wspólne lata studiowania. Kończąc, życzę sobie i każdemu z Was z osobna, abyśmy wszyscy znaleźli swoje miejsce na ziemi, abyśmy mogli tam spełniać swoje cele, marzenia, rozdawać ludziom miłość i nadzieję, której tak często we współczesnym świecie brakuje.