Od 2001 roku blisko 60-osobowa grupa wolontariuszy pomaga uchodźcom ubiegającym się o prawo azylu, dla których Polska stała się pierwszym bezpiecznym krajem, gdzie mogą starać się o status uchodźcy.

Często osoba nazywana uchodźcą wywołuje u nas podejrzenie, nieufność, jeszcze częściej – jedynie obojętność. Ale dlaczego? Pewnie, przez brak wiedzy, przynajmniej mam taką nadzieję. Więc, otwieramy słownik: „Uchodźca – osoba, która musiała opuścić teren, na którym mieszkała ze względu na zagrożenie życia, zdrowia bądź wolności”. Prościej – to jest człowiek, który opuszcił swój kraj i szuka schronienia w obcym. W Lubline znajduje się jeden z Ośrodków dla Cudzoziemców (jest ich w Polsce 19), w którym mieszka blisko 200 cudzoziemców, głównie narodowości czeczeńskiej i gruzińskiej.Trafiają oni do Ośrodka na krótki okres czasu (ok. 1,5 roku), dopóki trwa procedura o nadanie statusu, ale i ten czas wykorzystywany jest z korzyścią: przy pomocy wolontariuszy uchodźcy uczą się języka, poznają nową kulturę, sposób widzenia świata, co jednak nie przeszkadza im zachowywać własny język, religię, obyczaje. „Być może później, kiedy mieszkańcy Ośrodka opuszczą to miejsce, będzie im łatwiej zaadaptować się do życia w społeczeństwie i do tych warunków, w których przyjdzie im żyć, mieszkać, pracować” – mówi Jacek Wnuk, Prezes Centrum Wolontariatu. Każdy z nich ma swoją smutną historię, każdemu okrutny los coś zabrał – rodzinę, osobę bliską, zdrowie, dom... Potrzebują prostego ludzkiego zrozumienia i pomocy, przecież nie są inni niż my, którzy żyjemy pod cichym błękitnym niebem. Dlatego właśnie istnieje program, o którym tutaj mówię.